Myślałem, że widziałem już wszystko

No cóż. W Szczecinie były pączki z paprykarzem. Serio! Wyguglujcie sobie!

Na ziemiach polskich (od ok. XII–XV wieku) pączki (wtedy często nazywane pampuchami, kreplami albo po prostu bułkami smażonymi) na początku były wytrawne. Nadziewano je słoniną, skwarkami, czasem boczkiem lub mięsem, a potem polewano dodatkowo skwarkami i popijano wódką. Smażono je oczywiści...

Na ziemiach polskich (od ok. XII–XV wieku) pączki (wtedy często nazywane pampuchami, kreplami albo po prostu bułkami smażonymi) na początku były wytrawne. Nadziewano je słoniną, skwarkami, czasem boczkiem lub mięsem, a potem polewano dodatkowo skwarkami i popijano wódką. Smażono je oczywiście na smalcu (tłuszczu wieprzowym) – to był standard przez wieki, bo olej roślinny w takiej ilości był wtedy drogi lub w ogóle niedostępny. Dopiero w XVI wieku (czas Zygmunta Augusta i później) zaczęto robić słodką wersję – z konfiturami, powidłami, a w środku czasem chowano migdał albo

Dopóki nie są z wątróbką.